Szeflera (Schefflera arboricola) – charakterystyka. Gdzie postawić szeflerę i jak o nią dbać?

Szeflera drzewkowata to wiecznie zielony krzew o wzniesionych pędach. Należy do rodziny araliowatych i pochodzi z terenów Australii i Nowej Zelandii. W naturalnym środowisku osiąga ok. 4 m wysokości, ale jako roślina pokojowa rośnie zwykle do ok. 2 m. Ma ciemnozielone, błyszczące liście złożone z 7–9 palczastych listków, osadzonych na długim ogonku. Szeflera tworzy kwiaty – wiechy z drobnymi baldaszkami na końcach rozgałęzień. Są one zebrane w szczytowy kwiatostan i mają od 3 do 8 cm długości. W uprawie doniczkowej szeflera kwitnie bardzo rzadko. Z kwiatów powstają kuliste owoce. Jagody mają do 5 mm średnicy i są pomarańczowe, a z czasem przechodzą w kolor fioletowo-czarny.

W tropikach szeflera jest hodowana jako roślina na żywopłot, jednak w naszych warunkach klimatycznych nadaje się wyłącznie do hodowli doniczkowej w domu, ponieważ nie jest mrozoodporna. Na taras lub balkon wystaw ją wyłącznie w ciepłe, letnie dni.

Szeflera drzewkowata to nie tylko atrakcyjna ozdoba do wnętrz, ale również roślina o właściwościach funkcjonalnych. Absorbuje dwutlenek węgla i emituje tlen. Usuwa szkodliwe substancje chemiczne z powietrza, takie jak benzen czy formaldehyd, dzięki czemu jej obecność pozytywnie wpływa na zdrowie i samopoczucie domowników.

Więcej informacji o zaletach roślin pokojowych znajdziesz tutaj >>>

Szeflera potrzebuje ciepła, rozproszonego światła i dużej przestrzeni. Najlepszym stanowiskiem do uprawy w domu jest ustawienie doniczki na podłodze w pokoju dziennym, sypialni lub oranżerii w pobliżu okna skierowanego na wschód.

Szeflera drzewkowata lubi jasne lub półcieniste stanowiska – optymalna temperatura 15–21ºC (latem) i 12–16ºC (zimą). Toleruje krótkotrwałe spadki temperatur do ok. 10ºC, ale utrzymywana w zimnych pomieszczeniach przez dłuższy czas gubi liście. Szeflera preferuje stale lekko wilgotne podłoże o odczynie pH 5,5–6,5. Wybierz żyzny, próchniczny, świeży i przepuszczalny substrat torfowy lub uniwersalną ziemię kwiatową.

Schefflera arboricola najlepiej rośnie na umiarkowanie wilgotnej glebie. W okresie wegetacji nawadniaj ją 2–3 razy w tygodniu, a zimą zmniejsz częstotliwość do 1 razu. Unikaj przesuszania i zastojów wody. Suche podłoże powoduje pęcherzykowatość liści, a przelana szeflera gubi liście i jest podatna na gnicie i choroby grzybowe. Ważnym zabiegiem pielęgnacyjnym jest też czyszczenie liści z kurzu, który ogranicza dostęp światła i spowalnia wzrost. Regularnie przecieraj każdy liść miękką ścierką zwilżoną w odstanej wodzie, podtrzymując blaszkę od spodu, aby jej nie uszkodzić. Raz na kwartał użyj środka nabłyszczającego do kwiatów. Zawiera on składniki zapobiegające osadzaniu się kurzu i brudu i wzmacnia naturalną barwę liści. Ze względu na szybkie tempo wzrostu (nawet 30 cm na rok) roślina wymaga nawożenia. W okresie wegetacyjnym raz na 2 tygodnie zasilaj podłoże płynnym nawozem wieloskładnikowym (połowa zalecanej dawki).

Przycinanie sprzyja lepszemu rozgałęzianiu się i sprawia, że kępa bujnie rośnie. Raz w roku, na wiosnę, skróć wierzchołki głównych pędów o kilka centymetrów. Cięcia wykonuj zarówno u starszych, jak i młodych roślin. Aby szeflera nie straciła swojego kształtu, stosuj podpory. Do wzmacniania cienkiego palika nadają się tyczki bambusowe. Wbij je w podłoże i sznurkiem konopnym przymocuj do łodygi.

Szeflera nie lubi bezpośredniego nasłonecznienia. Długotrwałe wystawianie jej na intensywne słońce powoduje poparzenie liści i uszkodzenie rośliny. Czynniki niesprzyjające uprawie to także nadmierna wilgotność, przeciągi i niskie temperatury. Krzew nie lubi też częstego przesadzania i przesuwania doniczki. Mogą one zakłócić naturalny rozwój rośliny i osłabić jej kondycję.