Cedr himalajski – uprawa i rozmnażanie
Cedr himalajski – Cedrus deodara to najbardziej rozpowszechniony gatunek cedru. Drzewo cenione jest za swoje walory ozdobne i właściwości lecznicze.
Najważniejsze informacje
Przeznaczenie: drzewo iglaste
Warunki oświetleniowe: rozproszone słońce
Wilgotność podłoża: umiarkowanie wilgotne
Cedr himalajski – charakterystyka
Cedr himalajski to gatunek drzewa należący do rodziny sosnowatych. W stanie naturalnym rośnie w Afganistanie, Nepalu, Chinach, Indii i Pakistanie i osiąga wysokość do 50 m. W uprawach ogrodowych jest znacznie niższy – 10–20 m. Ma szerokostożkowatą koronę, wyraźnie zwieszony pęd wierzchołkowy i gałęzie, z których wyrastają miękkie igły w kolorze niebieskozielonym, szaroniebieskim, zielonożóltym lub żółtym (zależnie od odmiany). Ozdobą drzewa są także cylindryczne szyszki pojawiające się przeważnie w czerwcu. Młode pokrywa niebieskawy nalot, a starsze przebarwiają się na kolor czerwonobrązowy.
Cedr himalajski – właściwości zdrowotne
Drzewo jest surowcem, z którego pozyskiwany jest znany ze swoich zalet zdrowotnych olejek cedrowy. Wykazuje on działanie przeciwbólowe, przeciwwirusowe, leczy dolegliwości pokarmowe oraz pomaga zwalczyć nadwagę. Posiada również właściwości antygrzybiczne i antyseptyczne – zwalcza i zapobiega infekcjom bakteryjnym i grzybiczym. Olejek z cedru himalajskiego może być stosowany w leczeniu różnych schorzeń skóry, takich jak trądzik, egzema, łuszczyca i wysypki. Ma właściwości przeciwzapalne łagodzące swędzenie i wspomagające procesy regeneracji skóry. Inhalacja olejku z cedru himalajskiego pomaga w łagodzeniu objawów infekcji górnych dróg oddechowych, takich jak kaszel, katar i duszność.
Zapach olejku z cedru himalajskiego stosowany przy aromaterapii. Dodaje się go również do mydła perfumowanego, odświeżaczy powietrza i past do podłogi. Aromat działa odstraszająco na komary, muchy i mole.
Cedr himalajski – odmiany
Cedrus deodara ma kilka odmian. Różnią się zabarwieniem, ale każda z nich nadaje się do uprawy ogrodowej.
Bardziej atrakcyjne gatunki cedru himalajskiego to:
- Aurea – ma złociste igły i łatwiej przemarza. Wymaga zacisznego stanowiska i gleby o lekko kwaśnym odczynie;
- Karl Fuchs – odmiana bardziej mrozoodporna. Ma szaroniebieskie igły i powolne tempo wzrostu;
- Golden Horizon – niski iglak osiągający do 5 m wysokości. Wybarwia się na kolor złocistożółty. Młode drzewka tej odmiany płożą się częściowo i wykształcają niemal horyzontalny pokrój. Polecany do najcieplejszych części zachodniej Polski.
Oferta OBI
Ekspert ogrodnictwa radzi:
“Aby zapobiec żółknięciu igieł cedru himalajskiego, warto regularnie kontrolować poziom wilgotności gleby. Wbrew pozorom, cedr źle znosi zarówno suszę, jak i nadmiar wody. Kluczem jest utrzymanie umiarkowanie wilgotnego podłoża, najlepiej z pomocą warstwy ściółki, która będzie regulować wilgotność i chronić korzenie przed gwałtownymi zmianami temperatury. Dzięki temu drzewo zachowa intensywny kolor igieł przez cały sezon.
Cedr himalajski – w ogrodzie
Cedr himalajski najlepiej wygląda jako soliter, dumnie prezentujący się na trawniku. Nadaje dostojnego charakteru dużym przestrzeniom i doskonale pasuje do ogrodów azjatyckich, nowoczesnych i geometrycznych. To majestatyczne drzewo iglaste sprawdzi się też jako element luźnej grupy roślin zimozielonych. Alternatywą dla uprawy w gruncie jest cedr himalajski w donicy – idealne dopełnienie tarasu, fontanny i altany ogrodowej.
Cedr himalajski – wskazówki dotyczące uprawy
Cedr himalajski nie jest łatwy w uprawie. Najlepiej rośnie na podłożu wapiennym, piaszczystym i żyznym. Przed posadzeniem drzewa do gruntu lub donicy, trzeba zrobić warstwę drenażu umożliwiającą odpływanie nadmiaru wody, co zapobiegnie gniciu korzeni. Roślina nie lubi przelewania ani zastojów wody, a jednocześnie powinna mieć zapewnioną stałą, umiarkowaną wilgotność podłoża.
Sadzonki cedru himalajskiego preferują stanowiska osłonięte od wiatru i nienarażone na bezpośrednie operowanie promieni słonecznych, gdyż efektem będzie żółknięcie igieł. Optymalnym wyborem jest miejsce z rozproszonym światłem lub półcień.
Cedr nie jest w pełni mrozoodporny, zwłaszcza młode egzemplarze. Bezpieczne granica tolerancji na mróz to 7–10⁰C, dlatego należy go okrywać agrowłókniną. Starsze okazy lepiej znoszą niskie temperatury i nie wymagają osłon.
Raz w roku, wiosną, warto wzmocnić drzewo nawozem dla roślin iglastych. Zasilanie cedru sprzyja intensywnemu wybarwieniu igieł i bujnemu wzrostowi odrostów.
